Atölye Çalışmaları Katılımcılarından...

Akşamın sessizliğinde, gri taşların üstünde toplanmış bir grup kedi…

Ve onların arasında, yılların yorgunluğunu taşıyan ama kalbi hala pırıl pırıl olan bir kadın.

 

Kimsenin görmediği bir saatte, kimsenin duymadığı bir şefkatle onlara sesleniyordu.

Kediler, sanki dünyanın bütün kötülüğünü unutmuş gibi kuyruğunu dikti, kadının etrafında dolaşıyor, ona güveniyordu.

 

Ülkemizde her gün hayvanlara karşı işlenen şiddet haberlerini duyunca insanın içi kararıyor;

fakat böyle bir sahneye tanık olunca, kalbimde küçük bir kıvılcım yanıyor:

Demek ki hala güzel insanlar var…

Demek ki sevgi, bütün karanlığa rağmen toprağın bir yerinden filizlenmeye devam ediyor.

 

Kadın onları okşarken kedilerin bakışı tek bir şey söylüyordu:

“Bizi unutmayanlar oldukça, dünya tamamen kötü bir yer olamaz.”

 

Ve o an anlıyorsun…

Umut, bazen bir şehrin köşesinde sessizce kedi besleyen bir insanın avuçlarında saklıdır.